Inquisitiemethoden

De gemeente Utrecht heeft bij de procedure bij de Raad van State tegen de uitbreiding van de Bijenkorf zgn “bewijsmateriaal” onder geheimhouding naar de Raad van State gestuurd. Het bewijsmateriaal werd aan de Raad verstuurd onder de voorwaarde dat het niet bekend gemaakt zou worden bij de tegenpartij. Op deze wijze kon de tegenpartij er geen kennis kennis van nemen en ook de juistheid er van niet beoordelen.

Tijdens de Middeleeuwen bestond er een kerkelijke rechtbank, Inquisitie genaamd, die dezelfde methode toepastte. Zogenaamde “verdachten” van ketterij werden geheel in het ongewisse gelaten van de beschuldigingen en eventuele bewijzen. Het moge duidelijk zijn dat met dergelijke methoden nooit een eerlijke rechtspraak kon/kan plaatsvinden.

Helaas voor de gemeente liep het iets anders. De Raad van State heeft per abuis het “bewijs” doorgestuurd naar de tegenpartij. En toen bleek dat het bewijs ook nog vals was. Het “bewijs” had betrekking op de bezettingsgraad van de Parkeergarage Paardenveld. Deze zou nooit volledig bezet zijn en er zouden altijd nog minstens 100 plaatsen vrij zijn. Aan de hand van foto’s kon aan de Raad van State worden duidelijk gemaakt dat dat niet kon kloppen. Op momenten dat de parkeergarage volgens het “bewijs” van de gemeente slechts voor 65% bezet was bleek de parkeergarage in werkelijkheid vol en stond er een rij wachtenden voor de ingang.

vol

Ton Brouwer, ZZP-er en die als externe jurist de zaak namens de gemeente behandeld, moest met schaamrood op de kaken tegenover de Raad van State toegeven dat zijn “bewijs” niet deugde.

De Raad van State buigt zich inmiddels al 16 maanden over de zaak. De bouwwerkzaamheden zijn al een heel eind gevorderd.
Wellicht komt er vóór de zomer een uitspraak.

Dit bericht is geplaatst in Bijenkorf. Bookmark de permalink.